Waarom gaat het protest amper over ‘jobs, jobs, jobs’?

Hoe opmerkelijk toch dat de werkgelegenheid als thema amper aan bod komt tijdens de acties. Meer jobs zijn nochtans het wapen bij uitstek, want die zouden zowat alle belangrijke uitdagingen voor België makkelijker maken.

Door alle syndicale acties en de al maar hardere debatten voor of tegen het regeringsbeleid heen werden de echt belangrijke zaken deze week bijna uit het oog verloren. De topprioriteit van zowat elke Belgische regering van de voorbije twintig jaar waren banen, in die mate zelfs dat de slogan ‘jobs, jobs, jobs’ stilaan een dooddoener geworden is.

Dat is het zeer zeker niet. Het belangrijkste pijnpunt van de Belgische economie blijft hoe dan ook dat er eenvoudigweg te weinig mensen werken. Van alle 20- tot 64-jarigen werkt in België amper 67,2 procent, waarmee we bij de kneusjes van Europa behoren. Ter vergelijking: om de werkgelegenheidsgraad van Nederland te evenaren, zouden een dikke 600.000 extra mensen aan de slag moeten. Aansluiten bij de Europese top – Zwitserland – vergt zelfs 1 miljoen extra jobs.

Armoedebestrijding

Het belang van die jobs kan bijna niet overschat worden. Meer jobs maken zowat alle belangrijke uitdagingen waar België voor staat makkelijker. De problemen inzake de houdbaarheid van onze welvaartsstaat en dus ook de huidige problemen met de overheidsfinanciën zijn uiteraard makkelijker op te vangen naarmate er meer mensen aan het werk zijn en dus bijdragen tot de financiering ervan.

Jobs zijn ook het wapen bij uitstek in de armoedebestrijding. De Belgische armoedecijfers liggen onaanvaardbaar hoog, maar armoede is in België zeer nauw gelinkt aan het niet hebben van een job.

Dat is trouwens ook het geval voor de kinderarmoede. De ondermaatse prestaties van België hangen samen met het relatief grote aantal kinderen die opgroeien in een gezin waar niemand werkt. Een job voor het gezinshoofd is een veel effectiever middel tegen kinderarmoede dan om het even welk systeem van kinderbijslag.

Ten slotte vormen jobs uiteraard de motor van de koopkracht. In die zin zijn jobs trouwens veel relevanter dan de loonindexering.

In die context is het opmerkelijk hoe weinig de werkgelegenheid als thema aan bod kwam tijdens de acties van de voorbije dagen. De concrete resultaten op dat vlak zijn immers lang niet slecht. Sinds de start van de regering-Michel kwamen er in totaal zo’n 65.000 jobs bij. Dat is in anderhalf jaar ongeveer evenveel extra jobs als in de periode 2010-2014.

Overheid

Met dit belangrijk verschil: in die eerdere periode werden de jobs bijna uitsluitend gecreëerd bij de overheid en in de gezondheidszorg. In zogenaamde marktgerelateerde sectoren kwamen er amper jobs bij. Dat lag het voorbije anderhalf jaar anders: 40.000 van de extra jobs kwamen er in de private sector.

En ook het belang daarvan valt moeilijk te overschatten. Vandaag werkt amper één op de vier van alle Belgen in de private sector. In Europa doen enkel Frankrijk en Griekenland nog slechter. Die situatie vormt veruit de belangrijkste bedreiging voor de toekomst van onze welvaartsstaat. Als België er niet in slaagt meer mensen aan het werk te krijgen, zijn de huidige beloftes vervat in onze sociale zekerheid op termijn hoe dan ook onbetaalbaar.

De fraaie jobcijfers zijn trouwens ook geen reden voor de huidige regering om op haar lauweren te rusten. De directe impact van om het even welke Belgische regering op de werkgelegenheid mag sowieso niet overdreven worden. In een kleine economie als België kan de overheid enkel proberen zo gunstig mogelijke randvoorwaarden te bieden waarbinnen bedrijven jobs kunnen creëren. Het uiteindelijke resultaat in de jobcijfers hangt toch vooral af van de internationale conjunctuur.

Niettemin heeft de huidige regering met de verlaging van de lasten op arbeid en het optrekken van de pensioenleeftijd een aantal stappen in de juiste richting gezet. Er liggen evenwel nog ontzettend veel mogelijkheden open om veel beter te doen. Het blijft vreemd dat het protest van de jongste dagen niet meer focust op wat er echt toe doet: jobs, jobs, jobs. Er is geen enkele fundamentele reden waarom in België in verhouding niet evenveel mensen aan de slag zouden kunnen zijn als in Nederland of zelfs in Zwitserland. Nog maar 1 miljoen jobs te gaan.

BART VAN CRAEYNEST
HOOFDECONOOM BIJ ECONOPOLIS

Screen Shot 2016-06-02 at 08.17.22



Econopolis

Cet article a été rédigé par Econopolis

le 2 juin, 2016