De beer palmt de beurs in

De gele hesjes, de aanhoudende vrees rond Italiës financiën, de meer dan chaotische brexit en vooral de totale ontsporing van het handelsconflict tussen de Verenigde Staten en China…. zorgden voor een bijzonder bewogen week op de markten. Wat nu?

thomas-lefebvre-433-unsplash

Un parfum de récession

Afgelopen week werd u om de oren geslagen met de term berenmarkt. Dat is een aandelenmarkt die tot minstens 20 procent onder haar recentste piek is teruggevallen. Dit soort markt wordt zo genoemd omdat beren met hun klauwen hun prooi naar beneden drukken. Het tegenovergestelde is een stierenmarkt. De stier gooit zijn prooi immers omhoog. Nadat de beurzen van China, Zuid-Korea en Italië eerder dit jaar in een berenmarkt terecht waren gekomen, deden de Belgische en de Duitse beurs dat ook.

Verschillende oorzaken kunnen hiervoor aangeduid worden. Zo bleek dat het aantal banen in de Verenigde Staten in november maar met 155.000 is gestegen, tegenover 237.000 in oktober en de door economen verwachte 198.000 extra arbeidsplaatsen. “Een duidelijk bewijs dat de Amerikaanse economie afkoelt.”; was het logische sentiment. In Europa hangt er al langer een “recessiesfeertje” bij de belegger, maar dit was het eerste signaal dat de koelte ook in de VS komt aanwaaien.

No way, Huawei

Belangrijkere aanleiding voor de duik van de beurzen vorige week was de arrestatie van Meng Wanzhou, financieel directeur van de Chinese telecomgigant Huawei (en dochter van de oprichter én een van de invloedrijkste vrouwen in China). Ze werd in het Canadese Vancouver op verzoek van de Verenigde Staten, aangehouden op beschuldiging van het doorbreken van de handelsrestricties met Iran. Daar wordt door de buitenwereld echter stevig aan getwijfeld. Meer nog, Wanzhou’s aanhouding wordt gepercipieerd als een stevige escalatie van het aanslepende handelsconflict tussen Amerika en China. Had Donald Trump niet net met de Chinese president de handelsvredespijp gerookt? Juist, ja. Dit evenement doet de handelsoorlog uiteraard escaleren, want China aanvaardt niet dat men sleutelpersonen van belangrijke bedrijven oppakt. Het zou zijn alsof de dochter van Bill Gates in China wordt opgepakt. Dat zou Trump ook niet zomaar laten passeren, vermoeden we.

Technologieoorlog

Het handelsconflict tussen Amerika en China tekent zich nu heel duidelijk af als een technologieoorlog. China sprak drie jaar geleden de ambitie uit om tegen 2025 tech-wereldleider te worden. Een ambitie waarbij Trump zich aangevallen voelt. De Verenigde Staten zijn voor spitstechnologie bijzonder afhankelijk van China als  leverancier van vitale tussenproducten voor computers en telecominfrastructuur.

Telecom – zeker met de uitrol van 5G – is in zo’n tech-oorlog natuurlijk het meest geviseerd. De Verenigde Staten verboden Amerikaanse operatoren eerder al om de jongste Huawei-smartphones aan te bieden. Wanzhou’s aanhouding kan niet anders dan in hetzelfde licht gezien te worden.

Een handelsbalans zonder glans

naamloos

Wat is het onmiddellijke gevolg? Het Chinese AAC Technologies dook de dag van de arrestatie 6% omlaag. Dat is een nieuwe klap voor het bedrijf, producent van  behuizingen, cameralenzen, antennes en speakers, dat sowieso al een slecht jaar kent. Het is zeker niet de enige toeleverancier van concerns als Huawei en Apple die in de klappen deelt. Ook Foxconn en Taiwan Largan Precision zitten in hetzelfde schuitje. In 2016 kreeg AAC nog de status van ‘blue chip’ op de beurs van Hongkong, waarmee het bedrijf als solide investering werd aangemerkt… In China vielen daarenboven zowel de invoer- als de uitvoercijfers tegen. (Op de grafieken AAC Technologies en Cisco Systems.)

naamloos2
De Verenigde Staten exporteren minder dan ze importeren en dat is het handelstekort dat Trump wil wegwerken met hogere importtarieven. Dat wordt natuurlijk door andere landen met eigen heffingen op Amerikaanse export (of zal worden) gecounterd. Het tekort op de handelsbalans zal niet zo snel als gehoopt verbeteren, maar de internationale handel zal wel snel dalen. Met een begrotingstekort van 6,6% zou de VS beter iets minder hoog van de Trumptower blazen: het land is heel kwetsbaar voor een groeivertraging die het zelf aan het veroorzaken is.

De al woelige beurzen doken vanwege zoveel internationale handelsspanning, aangevuld met Europees troebel politiek water met de meer dan chaotische brexit, Italië, gele hesjes – Frankrijk halveerde zijn groeiprognoses – omlaag. BASF, Europa’s grootste chemieconcern, waarschuwde bovendien voor een forse winstdaling. Het aandeel verloor daarop 3,8 procent op de beurs van Frankfurt. Belgische sectorgenoot Solvay deed op de beurs van Brussel nog slechter. 2018 zal de geschiedenis ingaan als een slecht beleggingsjaar met aandelen- als obligatiekoersen die allebei dalen.

Licht aan het eind van de tunnel?

Echter, het is niet per se allemaal kommer en kwel. De VIX-index (de ‘angstmaatstaf’ voor het schommelen van aandelen hangt nog steeds rond het lange termijngemiddelde van 18 à 20 en is pas alarmerend te noemen als die boven de 30 noteert. Daarnaast hebben we ook het vooruitzicht dat de Amerikaanse Centrale Bank, de Fed, aankondigde dat het einde van de renteverhogingen nabij is. In plaats van de eerder geplande drie verhogingen zullen in 2019 waarschijnlijk maar één of maximaal twee renteverhogingen volgen. Dit zou de economie en de markten wat meer ademruimte moeten geven. Als de Europese Centrale Bank (ECB) nu nog het roer omgooit en een afdoend antwoord op de aanhoudend lage inflatie vindt…

Dit alles maakt dat de defensieve houding, die we met Econopolis al een tijdje aanhouden, de correcte is. We hebben een belangrijk deel in cash (zowel in de fondsen als in de portefeuilles) om in te spelen op goedkopere koersen. We houden een relatief laag aandelengewicht aan en eerder defensieve aandelen. Ook in het obligatiegedeelte besteden we veel aandacht aan het risico/rendement plaatje, we hebben bijvoorbeeld weinig junkbonds, en veel kwalitatief papier.

 



Econopolis

Dit artikel werd geschreven door Econopolis

op 14 december, 2018