De toekomst is tech

Als je een oplossing wil voor het klimaat, zal je ook over demografie afspraken moeten maken. Die twee hangen aan elkaar vast. De economie en technologie én vooral het raakvlak tussen die twee biedt de juiste oplossingen. Geert Noels blikt vooruit.

andy-kelly-402111-unsplash

De klimatologgeert-noels-webische debatclub

We zijn letterlijk allemaal deel van het probleem. En we zouden allemaal deel kunnen zijn van de oplossing. China is vandaag de grootste vervuiler. (Kijk op de kaart: de grote CO2- vervuiling zit in Azië.) Latijns-Amerika en Afrika zetten beide een grote druk op hun ecosysteem. In Latijns-Amerika worden regenwouden omgevormd tot landbouwgebieden, terwijl je in Afrika ontbossing hebt omwille van de bevolking.

De vraag die je je dan kan stellen is of we de opkomende economieën niet de kans moeten geven zich te ontwikkelen? En dat ze dan ze toch voorlopig meer mogen vervuilen? Dat 
is natuurlijk nonsens. Dat is gebaseerd op een fout soort schuldbesef. Dan ga je ervan uit dat Europa historisch gezien verantwoordelijk is voor de vervuiling en dus maar een oogje moet dichtknijpen. De nieuwe economieën kunnen echter meteen gebruik maken van nieuwe technologieën en dus wel degelijk hun steentje bijdragen aan een beter klimaat.

Oplossingen kunnen aangereikt worden als die op globale schaal in een masterplan worden gegoten in een soort van klimaatclub. Het akkoord van Montreal (geratificeerd in 2016), over het terugdringen van de drijfgassen om het gat in de ozonlaag aan te pakken, toont aan dat als er urgentie en dreigend gevaar is, vergaande akkoorden mogelijk zijn. Het klimaatakkoord van Parijs (2015) was daarentegen een gemiste kans.

marvin-meyer-229494-unsplash

Demografische uitdaging

Probleem daarbij is dat elke oplossing onaanvaardbaar is voor deze of gene groep. Stel dat we zouden zeggen dat er een technologie is die voldoende elektriciteit kan opwekken zonder CO2-uitstoot en het fossiele kan vervangen. De groene beweging zou zeggen: fantastisch. Tot je zegt: het is nucleair. Maar stel dat het nucleaire ons in staat stelt om het probleem voor 40 à 50 jaar te neutraliseren en dat we ook een aantal van de nadelen beter kunnen beheren of toch al hebben – het afval is er al. Desalniettemin wordt het dogmatisch uitgesloten. Dat is weinig rationeel. Als het dringendste probleem het klimaat is, moet je het nucleaire als een deel van de oplossing zien.’

De inzet van de klimatologische uitdaging is niet beletten dat de planeet zal verdwijnen of de mens zal verdwijnen. Het gaat over de maatschappelijke impact. De klimatologische problemen veroorzaken potentieel massale migratiegolven. Europa is geologisch vrij stabiel en heeft ook een vrij gematigd klimaat. In delen van Afrika, Azië en het Midden-Oosten is de leefbaarheid een probleem.

De demografische evolutie van Afrika is een van de meest onderschatte factoren. Vergelijk alleen al eens Nigeria met de VS.
 Nigeria zal tegen 2050 evenveel inwoners tellen als de VS: bijna 400 miljoen. In 1980 waren er nog 3,5 keer zoveel Amerikanen als Nigerianen. Afrika gaat tegen 2100 naar 4,5 miljard mensen; het is op weg Azië in te halen, terwijl Europa stagneert op een half miljard mensen. Twee derde van de mensen die ouder zijn dan 65 jaar, leeft trouwens in de emerging markets.

Technologisch vernuft als drijver

marius-masalar-138931-unsplashJe hebt een mindshift nodig van zowel particulieren, bedrijven als overheden om deze issues deftig aan te pakken. De economie en technologie én vooral het raakvlak tussen die twee biedt de juiste oplossingen. Dat zeggen we bij Econopolis niet alleen, dat is ook het uitgangspunt bij de recente Nobelprijswinnaars Nordhaus en Romer: het technologische vernuft van de mens is in staat grote problemen aan te pakken én het is een drijver van economische groei.

Ik denk bijvoorbeeld aan climate engineering. Je kan daarbij maffe ideeën moduleren via computers zoals: wat is de impact als we massaal kanalen aanleggen in Afrika om het continent te irrigeren en van whitening – het afketsen van de zon –? En zo kan ik wel een tijdje doorgaan. Met z’n allen met een elektrische wagen rondrijden is echt niet de enige oplossing.

We beleven vandaag de Vierde Industriële Revolutie. Eerst was er de stoommachine van James Watt, eind 19e eeuw volgde de elektriciteit en eind 20e de informatietechnologie. Ook vandaag beleven we een paradigmaverschuiving die niet alleen ons leven ingrijpend verandert, maar ook het bedrijfsleven helemaal hertekent en beleggers hun opvattingen over waar waarde te vinden is doet herzien. Denk daarbij aan de cloud-toepassingen, artificiële intelligentie, het internet der dingen, drones, robotica…

Is er vandaag sprake van een nieuwe technologiebubbel? We denken het niet: vandaag kan je in tegenstelling tot de hype-periode van 18 jaar geleden de tech-bedrijven wél op hun merites beoordelen en niet alleen op hun ‘mogelijk mooie toekomst’. Bij Econopolis hebben we met Marc Langeveld en Matthieu Jacobs twee kleppers rondlopen die zich toeleggen op het technologische aspect van de economie. Zij houden de vinger aan de pols. Wees dus niet verbaasd als we u in de nabije toekomst (“De toekomst is tech!”) via onze verschillende communicatiekanalen met bijzonder interessante tech-info blijven bestoken. Bij Econopolis beantwoorden we graag al uw vragen in verband met investeren in technologie.

(Tekst deels gebaseerd op interview met Pascal Dendooven in De Standaard 13/10/2018)

 



Econopolis

Dit artikel werd geschreven door Econopolis

op 18 oktober, 2018

< Lees ons vorig artikel
Volgend artikel >