Het tweede verrassende gevolg van de financiële crisis

De implosie van een scheefgegroeid systeem

In 2008 maakten we de implosie van een scheefgegroeid systeem mee. Toen het stof ging liggen, begon het analyseren en het puinruimen.

geertn-square-smallDat leverde o.a. het boek Econoshock op dat de basis en de leidraad zou worden voor de strategieën van Econopolis. En die strategieën zijn gericht op de lange termijn, voorbij de waan van de dag.

Terugkijkend op het afgelopen financiële decennium verrassen mij vandaag drie uitkomsten van de crisis. Meer nog, ze verontrusten mij voor wat in de volgende tien jaar gaat komen.

De eerste verrassing ‘Too big to fail’ is globaal en breed gegaan tacklede ik in hier.

(Uit de Noelsspeak van 18 augustus 2018, de maandelijkse onomwonden column van econoom en Econopolis-stichter Geert Noels in De Tijd.)

 

 

Verrassing 2


De centrale banken blijven zeepbellen blazen.

De vader van de financiële crisis van 2008 is Alan Greenspan. Hij was de seriële bellenblazer, de sterke hand die elke beursdaling deed stoppen, de man die ‘moral hazard’ deed groeien. Vanaf het begin van zijn carrière met de krach van 1987, over de Savings & Loans crisis, via de implosie van het hefboomfonds LTCM, de reactie na 9/11 en de actieve monetaire politiek om een huizenzeepbel op te blazen om het uiteenspatten van de techzeepbel van 2001 op te vangen: Greenspan was de architect van het ontsporen van het globale financiële systeem.

LA5H5981sc President George W. Bush presents the Presidential Medal of Freedom to Federal Reserve Chairman Alan Greenspan, one of 14 recipients of the 2005 Presidential Medal of Freedom, awarded Wednesday, Nov. 9, 2005 in the East Room of the Whiite House. White House photo by Shealah Craighead

european_central_bank_euro_frankfurt_germany

Tot op de dag van vandaag is er geen fundamentele breuk met zijn roekeloze stijl. Mario Draghi imiteerde hem met zijn ‘whatever it takes’. In plaats van meer preventief te werken zijn centrale bankiers steeds actiever en drastischer geworden. Ze interveniëren, sussen en paaien de financiële markten waardoor die veel meer risico nemen dan gezond is.

‘Quest for Yield’ was een van de vele directe aanleidingen van de kredietzeepbel en het ontstaan van toxische kredieten. Met een zerorente die nu al jaren aanhoudt, is de ‘honger naar rendement’ doorgeslagen naar een ‘hysterie om rendement’. Zolang centrale banken de grote finale kopers van schuldpapier zijn, zal alles kalm blijven. Maar na de VS willen ook Japan en Europa dat afbouwen. Het schuldmonster dat ze hebben gecreëerd, moet echter blijvend worden gevoed.

En ja, bleef het maar bij twee verrassingen. Voor de derde verrassing zie hier.



Dit artikel werd geschreven door Geert Noels

op 21 augustus, 2018 in 10 jaar, Alan Greenspan, Econoshock, financiële crisis, Fortis, Lehman, Mario Draghi, val, zerorente

Geert Noels is macro-econoom en veelgevraagd commentator over financiële en economische onderwerpen. Na 15 jaar als hoofdeconoom gewerkt te hebben bij een financiële instelling richtte hij in 2009 Econopolis op. Zijn visie op de financieel-economische toekomst schreef hij neer in de bestseller Econoshock, bekroond met de ABN-AMRO-publieksprijs voor het beste non-fictieboek. De inhoud van dat boek vormt de basis en de leidraad voor de strategieën van Econopolis.