TRUMPONOMICS: Een schot in de roos of een schot in eigen voet?

Econopolis fileert Donald Trumps economische visie…

33218555106_2129f78552_b

America great again?

Enkele opmerkelijke feiten op een rij:

– de Amerikaanse aandelen zijn ruim 400 procent gestegen in de negen jaar na het dieptepunt van de financiële crisis in maart 2009.

– het Amerikaanse bbp steeg in het tweede kwartaal met 4,1 procent, het hoogste groeipercentage sinds 2014.

– de meer dan stevige belastingverlagingen hebben de bedrijfswinsten verder opgepept. Bijna vier op de vijf S&P500-bedrijven boekten in het tweede kwartaal meer winst dan verwacht.

– geld dat in het buitenland was geparkeerd is dankzij een gunstmaatregel gerepatrieerd. Dit geld is vervolgens ingezet om massaal aandelen in te kopen. Geschat wordt dat de Amerikaanse bedrijven dit jaar wel eens voor een record van 1 biljoen dollar eigen aandelen zouden kunnen opkopen.

 

Trumpogan

De Fed wil natuurlijk de rente verhogen wanneer de economie zo op koers blijft. Dat heeft ze trouwens sinds 2015 al zeven keer gedaan, na zes jaar van historisch lage rentes na de financiële crisis van 2008. Er staan in 2018 nog twee renteverhogingen gepland. Tegelijkertijd bouwt ze haar balanstotaal versneld af.

42753534974_9afb2d746d_bDe verhogingen volgen op het stijgen van de inflatie naar 2,9 procent – het hoogste niveau in zes jaar – en het dalen van de werkloosheid tot 3,9 procent – het laagste niveau in 20 jaar.

Trump wil echter niet van renteverhogingen weten. Hij is principieel tegen. Net zoals de Turkse president Erdogan, trouwens.

Trump breekt met de gewoonte van Amerikaanse presidenten om zich niet uit te laten over het beleid van de onafhankelijke centrale bank. Met twee voeten vooruit tacklede hij de door hem zelf in februari benoemde Fed-voorzitter Jerome Powell. Beleggers worden nerveus van al te veel inmenging. De dollar verloor na Trumps uitspraken meteen terrein.


De Chinese Muur

Niet alleen met de eigen Fed ligt Trump overhoop; hij is ook nog eens op handelsoorlogspad. Dat hij daarbij iedereen tegen zich in het harnas jaagt, deert hem niet. Hij gaat er vanuit dat Amerika nog altijd zo machtig en groot is, dat anderen uiteindelijk het hoofd zullen moeten buigen.

china-1020914_960_720

Trumps grote economische vijand is China. Hij is immers niet te spreken over het economisch beleid van China ten opzichte van de Verenigde Staten. Zo bedraagt het handelsonevenwicht in goederen tussen beide landen 376 miljard dollar. Bovendien zou de Chinese overheid Amerikaanse bedrijven ertoe dwingen om hun intellectuele eigendommen te moeten afstaan indien ze in China willen investeren. Recent diende trouwens zowel de Europese Unie als de Verenigde Staten daarvoor een klacht in bij de Wereldhandelsorganisatie (WTO).

Een eerste rondje invoerheffingen kwam er in juli, met heffingen op zowat 34 miljard dollar aan goederen. Midden augustus volgde een invoerheffing van 25 procent op in totaal 1.000 Chinese producten. Zo’n 95 procent van de heffingen heeft betrekking op intermediaire producten of uitrustingsgoederen (en dus niet op afgewerkte producten). Daarbij treffen die heffingen dus onrechtstreeks de Amerikaanse industrie die ervan gebruikmaakt!

schermafbeelding-2018-08-27-om-15-45-40China heeft de Amerikaanse heffingen telkens beantwoord met eigen heffingen van eenzelfde omvang. Zo zijn er invoerheffingen op ongeveer 650 producten, zoals Amerikaanse soja, runderen, varkens, fruit, auto’s, whiskey en motorfietsen.

De grap is echter dat Trumps basisredenering – het gigantische handelsoverschot van China – eigenlijk niet klopt. Dat was er wel degelijk, maar dat ligt al tien jaar achter ons. Vandaag is dat handelsoverschot teruggebracht tot vrij normale proporties.

 

Domino-effect

In de Verenigde Staten: Als Trump goedkope Chinese producten bant en handelstarieven optrekt, worden consumptiegoederen voor “Joe Sixpack” uiteindelijk duurder. Waardoor de koopkracht daalt en de inflatie stijgt.13941495622287

Als de rente dan verhoogd wordt kan dit bedrijven en gezinnen die veel schulden hebben in de problemen brengen. De schuldniveaus liggen historisch hoog. Zelfs
dat van de eigen overheid. In percenten van het bbp, trouwens hoger dan België…

Als het ondernemersvertrouwen aangetast wordt, zal dat op haar beurt de werkgelegenheid schaden. Kortom, Trumps handelsvisie zou wel eens nefast kunnen zijn voor de Amerikaanse economische feestvreugde.

imagesIn Europa: Als China haar producten niet meer in de VS kan slijten gaat ze dat elders proberen doen. Zo kan uiteindelijk de Europese markt onder druk komen staan van goedkope Chinese producten. Dit kan leiden tot deflatie en een dalende afzet voor Europese bedrijven.

In China: China zelf zou onder een handelsoorlog veel lijden, met mogelijk zware financiële gevolgen. Het land heeft immers enorm veel schulden. Een financiële crisis in China zou leiden tot de massale verkoop van Amerikaans staatspapier, de grootste reserve die China heeft.

In de Verenigde Staten: De massale verkoop van Amerikaans staatspapier kan de rente omhoog duwen, wat de schuldproblemen in de VS zou verzwaren. De stijgende rente verstevigt de dollar, wat het moeilijker maakt voor Amerikaanse bedrijven om te exporteren.

In Azië: Singapore, Korea en Taiwan zijn het meest gevoelig voor de gevolgen van een handelsoorlog tussen de VS en China, omdat ze veel handel met beide landen voeren. Indonesië en de Filippijnen kunnen dan weer wel profiteren mochten productievestigingen in de toekomst geografisch meer gediversifieerd zouden worden weg van China.

 



Econopolis

Dit artikel werd geschreven door Econopolis

op 30 augustus, 2018 in Azië, China, domino, Donald Trump, Europa, handelsoorlog, handelsoverschot, Singapore